Vorige week werd in Amsterdam World Pride georganiseerd. Regenboogvlaggen overal, organisaties die zich op dat moment graag laten zien als bondgenoten. Het is een kleurrijk gezicht — maar terwijl ik daar naar keek, dacht ik vooral aan de weken erna. Want het echte werk gebeurt niet tijdens de Pride, maar in de andere 51 weken van het jaar. Deze week zag ik een post van Splinter Chabot voorbijkomen. Hij riep iedereen op om die vlaggen te laten hangen. Niet alleen tijdens Pride, maar ook daarna. Dat raakte me, omdat ik precies dat zie gebeuren in ons eigen werk: mooie woorden zijn prima, maar uiteindelijk gaat het om wat je doet wanneer de Pride-weken voorbij zijn.

KLM heeft deze week gendertransitieverlof opgenomen in het HRbeleid. Een belangrijke stap, en een die niet vanzelf is gekomen. Als FNV Cabine hebben we dit onderwerp al lang op de agenda staan. Niet omdat het modieus is, maar omdat we dit zelf intrinsiek zo voelen en we weten dat dit voor sommige collega’s van grote betekenis is.

Voorafgaand aan de afgelopen cao-onderhandelingen organiseerden we op het FNV kantoor sessies over inkomen, work-life balance, ouderenbeleid en diversiteit, gelijkheid en inclusiviteit. Samen met netwerkorganisaties als Connecting Colours, Over the Rainbow, Women on Board en KLM Experienced luisterden we naar wat er speelt. Een cao-afspraak over gendertransitieverlof kwam daar duidelijk naar voren. Aan de onderhandelingstafel was het geen vanzelfsprekend onderwerp. Maar wij hebben dit onderdeel van onze cao-inzet niet losgelaten. En nu ligt het er. Dat gendertransitieverlof er zonder de vasthoudendheid van FNV Cabine niet zou zijn geweest mag best gezegd worden.

KLM communiceerde deze week over gendertransitieverlof en ik zag dat er een steeds bredere steun ontstaat voor dit soort afspraken. Dat is goed nieuws — hoe meer draagvlak, hoe beter. Maar het is ook een reminder dat echte vooruitgang begint bij luisteren, volhouden en blijven aandringen, ook op het moment dat een onderwerp nog niet populair is. Tegelijkertijd hoor ik aan boord, op social media en in de wandelgangen ook een ander geluid. Dat het allemaal “woke gedoe” is. Dat het er mag zijn, zolang niemand er last van heeft. Maar zo werkt het niet.

Als iemand niet zichzelf kan zijn omdat een ander daar last van zou kunnen hebben, dan beperken we vrijheid. En vrijheid is niet selectief. Dit soort afspraken komen niet in plaats van loon of andere generieke verbeteringen. Ze komen er bóvenop. Want een goede cao gaat niet alleen over geld, maar ook over de ruimte om mens te zijn. En hier stopt het niet. We werken als FNV Cabine verder aan afspraken over regenbooggezinnen en tewerkstelling tijdens Kerst en Oud & Nieuw voor collega’s die een niet Christelijke religie aanhangen. Ook dat zijn onderwerpen die niet alleen tijdens Pride bestaan.

Als voorzitter van FNV Cabine geloof ik dat een veilige, inclusieve werkplek geen luxe is, maar een basisvoorwaarde. En ik hoop dat de vlaggen die vorige week zo trots wapperden, ook de rest van het jaar blijven hangen — niet alleen aan gevels, maar vooral in gedrag en keuzes. Want gelijkheid op de werkvloer, dat creëren we samen. Niet alleen tijdens Pride maar juist in de rest van het jaar!